با احترام به مهدي يزداني خُرم

كسي صدايم زد و در ميان برف ها گم شد
...
به گزارش اداره‌ي هواشناسي ، فردا اين آفتاب لعنتي

به خيابان كه رسيديم ؛
دستم را گرفتي
جيغ زدي
خنديدي
و مرا كشيدي آن ور خيابان
همانجا بود كه آرزو كردم كاش تمام دنيا را جاده مي‌كشيدند

آخرين باري كه بوسيدمت را به ياد ندارم
شايد روزي برفي در زمستان بود
يا روزي كه مادر گيلاس‌ها را ‌چيد
و يا شايد روزي اردي‌بهشتي بود كه سيگارم را در كتابفروشي جا گذاشتم ؛ نمي‌دانم
اما خوب يادم مي‌آيد كه آن روز گل‌هاي مريم ديوانه‌وار طنازي ‌‌مي‌كردند

آنگاه كه من در چشمانت به دنبال ذره‌اي عشق بودم
تو كيفت را زير و رو مي‌كردي تا شايد بليطي پاره ، اتوبوس را از حركت بازدارد
من از پنجره دنبال قهوه‌خانه‌اي بودم تا چاي گرم پيدا كنيم
و دستان تو هنوز در كيفي بود كه رويش عكس حلزون داشت
سرانجام بليط را پيدا كردي و اتوبوس را ترك كردي
من ماندم و اتوبوسي كه مرا به ايستگاه آخر مي‌بُرد
و شهري كه كركره‌ي همه‌ي قهوه‌خانه‌هايش پايين است

خوابت مي‌آيد؟
بخواب تا تمام آرامش شب را برايت آرزو كنم
چيزي در چنته ندارم
هيچ برگ برنده ‌اي
تمام قدرتم تصور آرامشي‌ست كه ممكن است در خوابت باشد يا نباشد
بخواب تا باز برايت بنويسم
بنويسم تا گاهي كه طعم آرامش را چشيده باشي
آن گاه كه ديگر صبح شده است

حالا ديگر وقتش رسيده است تا كارهايم را سر و ساماني دهم
بايد كاكتوسم را بزرگ كنم
بايد براي پرنده‌ها دانه بپاشم
بايد چمدانم را آماده كنم
بايد سفر كنم تا رؤيايم كه هراسان فرار كرده را - مهربانانه - بازگردانم
و به برادر كوچكم بفهمانم كه مسائل رياضي آن قدرها فاجعه نيست
حالا ديگر وقتش رسيده است
بايد شال و كلاه كرد
بايد رفت
...خداحافظ

چايم را مي‌گذارم روي ميز كارم
و به عكس خاطره‌ي شما كه روي ديوار است لبخند مي‌زنم
خاطره‌هايم كوچك شده است
نيمي كودكي
نيمي حال
و شايد نيمي آينده
تمام تصويرهايم شده است مثل كودكي كه در ايستگاه راه‌آهن جا مانده است
تا تو از سفر برگردي ، مي‌دانم كه ديگر پير شده‌ام
و چاي روي ميزكارم كه حالا گرم است آن وقت ديگر سرد خواهد بود

شما جدي نگيريد
نيمي از قلبم با من نيست
نمي‌دانم چه كسي قلبم را لگد‌كوب كرد و رفت
يا شايد نرفت
ِّْاحمدرضا احمدي

ماندم بر روي پياده‌رو و برگ را براي زمين توصيف كردم
بلند كه شدم ، نه خبري از تو بود
و نه از گلهاي داوودي همسايه

داستان هميشه چنين بوده
يك نگاه و برقي كه مي‌د‍ُزدد پاكي را از چشمانم
داستان هميشه چنين بوده
من كه راوي تمام شخصيت‌هاي ناكام داستان‌هاي حسّي‌ام
و تو كه قهرمان داستاني و مي‌دُزدي مرا و پرتاب مي‌كني به قلب بي‌كران دشتهاي قرمز
داستان هميشه چنين بوده
من انار نداشتم و تو انار داشتي و نوشتند در همه‌ي كتابها كه من انار ندارم
و تو حوّا بودي كه انار داشت جاي سيب در چشمانش
داستان هميشه چنين بوده
مادرم راست مي‌گويد : شروع خوبي داري اما وسطهايش گند مي‌زني
داستان اين طور شروع شد : من برايت يك اس‌ام‌اس فرستادم

هفت سالم است .

از آب و بابا می‌گویی .

از این که سالهاست که اگر دو با دو جمع شود ، می شود چهار.

از این که چوپان دروغگو [ یا دهقان فداکار ، درست یادم نیست ] آدم بدی بوده است

و من به این فکر می‌کنم که تو چقدر زود ازدواج کردی.

رویایم را در چمدان جا گذاشته‌ام.
رویایم شاید حالا در ماکوندو باشد
و یا در خانه‌ای در خیابان مانگو
اما اگر - روزی ، زمانی - پستچی رویایم را به تو داد
آن را به کودکی هفت ساله قرض بده .
رویایم سال‌هاست هوس هفت‌سنگ کرده.

معلم پرسید : بچٌه‌ها پرواز چیست ؟
ناصر می‌گوید : آقا هواپیما … برادرانِ رایت .
حمید می گوید : بالُن .
همه می‌گویند و می‌گویند . اما هیچ‌کس نمی داند تو به چه فکر می‌کنی .
وحشتناک است … کاش مادرت نفهمد.

خداحافظ...

[و این غمگین‌ترین شعر جهان است]

می‌ترسم ... حالا دیگر سالهاست که می‌ترسم
مادرم می‌گوید هر وقت تر‌سیدی بسم الله بگو و دیوها را نفرین کن
سالهاست که دارم همین کار‌ها را می‌‌کُنم
اما هنوز ترسویی بیش نیستم
پدر می گوید باید فکری به حال رختخوابهای خیس کرد